Weblog september 2019

In goede handen

Sommige mensen hebben het niet getroffen in het leven. Ik spreek een man van in de veertig die op gezondheidsvlak al veel te veel op zijn bord heeft gehad. Dit levert hem allerlei beperkingen op in zijn dagelijks leven die hij zo goed en kwaad als het gaat het hoofd probeert te bieden. Dit jaar hangt tot nu toe aan elkaar van opnames en operaties in het RKZ.

 

Gisteren heeft meneer weer een ingreep gehad. Ook heeft hij te horen gekregen dat er binnenkort nog een operatie zal volgen. Weer een tijd uit de running, weer die afhankelijkheid. Je zou er moedeloos van worden, maar tot mijn verbazing vertelt meneer het volgende.

 

Hij vertelt me hoe het voor hem was om gisteren ‘weer eens’ geopereerd te worden. Dat één van de specialisten die hem ging opereren even een hand op zijn schouder legde. Dat de anesthesist precies wist welk gespreksonderwerp hij aan moest snijden om hem rustig te krijgen zodat hij goed en met een glimlach de narcose inging. Dat de verpleegkundige die zei ‘als je wakker wordt, dan ben ik er weer’ er ook inderdaad was toen hij bijkwam.

 

Meneer wordt er emotioneel van, maar dan op een goede manier. Aandacht zit ‘m in zulke kleine dingen, maar die maken wel dat je je als mens gezien voelt en dat je je veilig voelt. Tijdens een operatie leg je toch je bewustzijn en je leven in de handen van anderen. ‘Dat het dan zo vertrouwd is hier, dat ze me zo goed kennen.’ Over een paar weken zie ik hem weer. Natuurlijk zou hij het ook liever anders zien, maar als het dan toch moet, dan hij is hier in ieder geval in goede handen.

 

Deze blog is gepubliceerd met toestemming van de patiënt.

Paginaopties: