Weblog oktober 2019

Een weg die je niemand zou toewensen

Als ik haar voor het eerst ontmoet, heeft ze last van afasie, een aandoening waardoor ze heel moeizaam uit haar woorden kan komen. Ze vormt nieuwe, niet bestaande woorden of gebruikt woorden die ze niet bedoelt te zeggen. Dat maakt het gesprek moeilijk en vooral voor haar ontzettend frustrerend, maar één ding weet ze glashelder duidelijk te maken: ze wil niet meer. Ze weigert te eten en wil geen medicijnen innemen.

 

In de loop van de week neemt de afasie af, waardoor aan het eind ervan een dieper gesprek mogelijk is met mevrouw. Haar dochter en een palliatief verpleegkundige zijn er bij. Mevrouw vertelt over haar leven en hoe haar wereld in de loop van de tijd steeds kleiner is geworden. Hoe haar echtgenoot tien jaar geleden overleed en hoe ze door een breuk in haar elleboog niet meer kon fietsen. Nu is ze 84. Ze houdt van haar kinderen en kleinkinderen en zij van haar, maar het leven is wat haar betreft klaar. Zij wil naar haar man. Ze wil euthanasie. Liefdevol maken haar dochter en later ook haar zoon, schoondochter en de kleinkinderen duidelijk dat zij hun moeder en oma begrijpen en dat ze achter haar staan.

 

Ook wij begrijpen haar wens, maar tevens moeten we de boodschap brengen dat euthanasie bij een voltooid leven in Nederland niet mogelijk is. Hoezeer zij ook de mening toegedaan is dat elk mens zelf moet kunnen beschikken over diens leven, wat ze wil is bij wet verboden.

 

In de week voorafgaand aan het gesprek is zij bijzonder wilskrachtig en volhardend geweest in haar besluit om niet meer te eten. Als ze dat volhoudt, kunnen we haar daarin wel ondersteunen. Ze zal dan echter ook moeten stoppen met drinken, anders wordt het een erg lange (lijdens)weg. We kunnen haar helpen door te zorgen dat ze geen pijn heeft of andere ongemakken.

 

Na grondig overleg met mevrouw en met haar kinderen besluit zij deze weg te gaan. Ze blijft in het ziekenhuis, waar ze liefdevol tot aan het einde wordt verzorgd en begeleid. Zij verkiest een weg die past bij haar wilskrachtige en volhardende karakter. Een weg die vooral door dat karakter, door het respect van haar kinderen en de zorg waarmee ze omringd wordt, waardig is. Maar ook een weg die je eigenlijk niemand zou toewensen.

 

Deze blog wordt gepubliceerd met uitdrukkelijke toestemming van de familie.

Paginaopties: