Weblog mei 2019

Een doodnormale dag

06:30 uur. De wekker gaat. Je staat op, doucht, kamt je haar, ontbijt, leest de krant en poetst je tanden. Je vrouw volgt een half uur later hetzelfde ritueel. Je geeft haar een vluchtige kus op haar wang. ‘Werk ze, tot vanmiddag, jij kookt hè?’ Om 07:45 uur kom je op je werk aan. Je neemt een kop koffie, maakt een praatje met een collega, zet de computer aan en gaat aan de slag. Om 09:00 uur krijg je een telefoontje.  Je moet met spoed naar het ziekenhuis. Je vrouw is onwel geworden.

 

Regelmatig begeleiden we als geestelijk verzorgers de naasten van mensen die gereanimeerd moeten worden. Op een doodnormale dag slaat het noodlot toe. Zomaar, onverwachts, zonder kans om je erop voor te bereiden. Zij krijgen bericht dat hun partner, vader, dochter of andere dierbare, onwel is geworden. Ze komen naar het ziekenhuis en daar vangen wij ze op. We begeleiden ze naar de familiekamer op de Spoedeisende Hulp en vertellen wat we weten van het ambulancepersoneel of de politie. Wat is er gebeurd? Waar is het gebeurd? Wie was er bij? Wat gebeurt er op dit moment? Ons streven is een verbindende factor te zijn tussen reanimatieteam en familie.

 

We ondersteunen de naasten bij de verwerking van de eerste schok. De plotselinge overgang van de normale dagelijkse sleur naar zo’n noodsituatie in het ziekenhuis is erg groot. Vaak is daar tijd voor nodig en moet herhaaldelijk worden verteld wat er aan de hand is. We helpen nadenken over de vraag wie er ingelicht moet worden. Wie moet het meteen weten? Wie kan ondersteunen? Zo nodig bellen we hen op namens de aanwezige familie.

 

In overleg met het reanimatieteam vragen we de naasten of ze bij de reanimatie aanwezig willen zijn. Als het antwoord op die vraag ‘ja’ is, nemen we even de tijd om te beschrijven wat ze zullen zien. Want een reanimatie lijkt niet erg op wat we op televisie of in de bios zien. Vaak wordt een reanimatie uitgevoerd met behulp van een apparaat waarmee hartmassage kan worden gegeven. Maar ook als het handmatig gebeurt, wordt de borstkas veel dieper ingeduwd dan we in de film zien. Bovendien is er in een echte reanimatiesetting een groot team aanwezig en is er allerlei meetapparatuur aangesloten. Alles bij elkaar kan dit als schokkend worden ervaren. Toch kan het voor de naasten goed zijn om bij een reanimatie aanwezig te zijn en te zien dat zoveel mensen zo hard hun best doen om het leven van hun dierbare te redden.

 

Als we als geestelijk verzorgers ondersteunen bij een reanimatie, dan wijken al onze andere werkzaamheden daarvoor. Zo mogelijk vangen we de naasten meteen bij binnenkomst in het ziekenhuis op. We blijven erbij zolang de reanimatie duurt en we bieden begeleiding bij het vervolg. De ene keer is dat een opname op de Intensive Care of hartbewaking. De andere keer slaagt een reanimatie niet. Soms eindigt een doodnormale dag als een dag in rouw.

Paginaopties: