Weblog geestelijk verzorgers: Afhankelijkheid

11 maart 2019

Meneer ligt in bed met een grote bult op zijn hoofd. Hij is gevallen in de badkamer. “Maar u mocht ook helemaal niet alleen uw bed uit”, zegt zijn overbuurvrouw. Dat weet hij best. Maar de verpleegkundigen hebben het zo druk. En hij dacht bij zichzelf: ‘Kom op, zo moeilijk kan het toch niet zijn’.

Het gespreksthema dat voor patiënten met stip op één staat is het thema ‘afhankelijkheid’. Hoe moeilijk het is om de dingen niet meer zelf te kunnen doen, hulp nodig te hebben bij wat je voorheen gewoon zelf deed zonder daarbij na te denken. Het ‘zelf doen’ zit er al jong in. Mijn zoontje van 1 wil geen hap meer in zijn mond gestopt krijgen, hij wil het zelf doen (ook al gaat de helft er naast). We willen op eigen benen staan, ons eigen plan trekken.

 

Wat is het dan moeilijk als dat niet meer kan. Door een plotselinge ziekenhuisopname van het ene op het andere moment of doordat je door ziekte steeds wat meer zelfstandigheid inlevert. Daarmee omgaan gaat de één beter af dan de ander. Sommige mensen zijn boos, onredelijk en gefrustreerd. Of ze worden stil en verdrietig. Anderen zeggen: “Ik laat het maar over me heen komen.” Er zijn ook mensen die het dragen met flair en humor.

 

Hoe je reageert weet je pas als het je overkomt: dat je bij alles geholpen moet worden, jezelf niet eens meer kunt wassen of niet meer zelf naar de wc kunt gaan. En ook al hebben we een ziekenhuis vol zorgverleners die hun werk met alle liefde doen en nergens te beroerd voor zijn, toch is het een enorme drempel die de meeste patiënten over moeten om die hulp te accepteren.

 

In gesprekken met ons verkennen patiënten vaak wat het afhankelijk zijn voor hen betekent. Tast het bijvoorbeeld hun eigenwaarde aan of kunnen ze op andere manieren nog net zo waardevol zijn voor hun familie of vrienden? Hoort afhankelijk zijn bij het leven of is het iets wat je tot elke prijs wilt voorkomen? Elke patiënt zoekt op die vragen zijn of haar eigen antwoord.

 

Sinds ik een paar maanden geleden van de trap viel (nog even snel een stoel van boven halen…) snap ik nog beter waar patiënten het dan over hebben. En nee, ik was na weken lang ouders en schoonouders over de vloer (die zorgden voor onze kleine) ook niet zo aardig meer. Ik wilde het gewoon weer zelf doen.

 

Bij mij ging het weer over. Bij veel van onze patiënten niet. Ik snap hem wel, de meneer die dacht, ‘ik ga het gewoon weer eens even zelf proberen’. Zelfs al leverde het hem een enorme bult op zijn hoofd op.

 

Deze blog is gepubliceerd met toestemming van de patiënt.

Paginaopties: